Zaman geçince bazı yazılar eskimez; bazıları ise yazıldığı günün gölgesinde kalır. Çünkü mesele tarih değil, niyettir.
Kurultaylar gelir geçer. Listeler yapılır, bozulur, unutulur. Ama kalemle kurulan niyet, sahibini ele verir.
Bugün okuduğumuz metin bir siyasi analiz mi, yoksa geç kalmış bir hesap dökümü mü, karar vermek zor. Çünkü anlatılanlardan çok, anlatılmak istenmeyenler konuşuyor.
Evet, Trakya’dan Parti Meclisi’ne isim girmedi. Bu bir sonuçtur. Ama her sonucun tek faili olmaz.
Siyasette herkes sonucu konuşur; cesur olanlar süreci tartışır. O süreçte kimlerin masada olduğu, kimlerin sustuğu yazılmadığında, metin eksik kalır.
Teşkilatları “tek sesli” olmakla suçlamak kolaydır. Ama asıl soru şudur: O sesi kim yönlendirdi?
Eğer bir şehirde siyaset tek bir isim üzerinden okunuyorsa, orada mesele kişiler değil, alışkanlıklardır. Ve alışkanlıklar, kalemle değil, samimiyetle değişir.
Bir başka kolaycılık da “Genel Merkez istediğini yaptı” demektir. Evet, yaptı. Çünkü Genel Merkez boşluk sever. Bu bir suç değil, siyasetin doğasıdır.
Sorulması gereken şudur: O boşluğu kim bıraktı?
Siyaset bazen masa başında kazanılır, ama çoğu zaman sahada kaybedilir. Bazı masalarda çok konuşulur, az karar çıkar. Ve çoğu zaman kazananlar, sessizce not alanlardır.
Bir ismin yazılmaması, başka bir ismin kazandığı anlamına gelmez. Bazen kaybedenler, yanlış yere bakanlardır. Çünkü siyaset, aynaya bakmadan yürünmez.
Bu yazıda “galip” arayanlar var. Oysa siyaset bir yarıştan çok, bir hafıza işidir. Bugün konuşulanlar unutulur, ama tarz kalır.
Kırarak yükselenler değil, taşıyarak yürüyenler hatırlanır.
En zor soru hâlâ ortadadır: “Biz bu süreci doğru okuduk mu?”
Okumadıysak, sorumluluğu tek bir isme yüklemek siyaset değil, rahatlamadır.
Bazı yazılar analiz gibi başlar, ama satır aralarında başka bir arzu taşır. Kalem bazen olanı değil, olmak isteneni yazar. Bu bir suç değildir; ama okur bunu ayırt edecek kadar tecrübelidir.
Sonuç mu?
Kurultayın kazananı bir kişi değil, merkezî akıldır.
Kaybeden ise tek bir şehir değil; aynaya bakmadan başkasını işaret eden siyaset tarzıdır.
Ve siyaset niyet gizlemeyi sever; ama kalem, er ya da geç sahibini ele verir.
Bu tür yazıları okurken ne söylendiğinden çok, neden söylendiğine bakmak gerekir. Çünkü bazı kalemler yüksek sesle konuşmaz; bekler.
Kalem o anda yazmaz; ileride konuşabilmek için susar. Bugünü anlatıyor gibi yapar, yarına yer açar.
Bazı koltuklar yük değil, sorumluluk taşır. O koltukta oturanı süsleyen, yüksek ses değil, zamanı doğru okumaktır.
Herkes konuşurken susmak, edilgenlik değil; süreci kişisel hırsa teslim etmemektir.
Ve siyasette bazen en çok konuşanlar değil, en çok ihtimali cebinde tutanlar yazı yazar.
