Edirne’nin bazı kenar mahallelerinde gece sessizliği, sadece karanlık değildir; bir ihmalin sessiz çığlığıdır. Yeniimaret… Şehir merkezinden uzak, halkın gözü az ve hayatın ritmi yavaş. Güvenlik çoğunlukla merkezde yoğunlaşmış durumda. Şükrüpaşa veya Cumhuriyet Mahallesi güvenli olabilir, ama Yeniimaret’de boş sokaklarda gece bir bekçi dahi görmek imkânsız; nedenini bilmek istiyorum.
Geçen hafta bir akşam saatlerinde, çocuklar parkta oynarken sokakta hiçbir devriye yoktu ve mahalleli büyük bir tedirginlik yaşadı. Bu ihmal, hem çocukların hem yaşlıların güvenliğini tehlikeye atıyor ve zincirleme bir güvensizlik yaratabilir. Polisler ve bekçiler, bu alanlarda sık ve sürekli devriye gezmek zorundadır; ihmal edilemez. Çünkü güvenlik bir ayrıcalık değil, herkesin hakkıdır.
Sorumlular bellidir: güvenlik birimleri, yerel yönetimler ve denetim mekanizmaları. Bu kişiler, görevlerini ivedilikle yerine getirmek zorundadır. Gecikme yok, bahane yok. Her gecikme, ihmal, suç ve kaosun davetiyesidir.
Kenar mahallelerde güvenlik sağlanmadığında, sadece olaylar artmaz; insanların zihninde korku büyür, toplumsal güven zedelenir, mahalleler dışlanmış hisseder. Bu, kısa vadede küçük bir aksaklık gibi görünse de, orta ve uzun vadede sosyal, ekonomik ve psikolojik boyutlarda ciddi krizler doğurur.
Edirne’de huzurun anahtarı, Yeniimaret gibi kenar mahallelerde güvenliğin sağlanmasındadır. Sessizlik ve ihmal, şehrin tamamını tehdit eder. Devriyeler sıkı, koordinasyon kesintisiz ve sorumlular kararlı olmalıdır. Çünkü bir kez kaybedilen güven, geri gelmez; sadece izleri kalır.
Geceyi gözetimsiz bırakmak bir lüks değil, topluma karşı işlenen bir suçtur. Ve her ihmal, bir çocuğun huzurunu, bir ailenin güvenini ve şehrin bütününü tehlikeye atar. Artık bekleme zamanı değil; harekete geçme zamanı.
Bu yazıyı ben kaleme alıyorum; umarım ileride ‘ben uyarmıştım, siz önlem almadınız, bakın dediğim çıktı’ demek zorunda kalmayız.
